Prezydent i delegat – Cyryl Ratajski – J.F. Libicki

Dzięki uprzejmości redakcji Portalu Wirtualne Pniewy mam zaszczyt prowadzić dla Państwa stały cykl impresji historycznych. Mam nadzieję, że będą one dla Państwa interesujące. Dziś kolejne spotkanie.

Prezydent i delegat

Urodził się 3 marca 1875 roku w Zalesiu Wielkim koło Gostynia, w rodzinie chłopskiej. Maturę zdał w Poznaniu w Gimnazjum Świętej Marii Magdaleny, by następnie udać się na studia prawnicze do Berlina, które ukończył w roku 1900. W Niemczech też odbył praktykę sądowniczą i asesorską.

Cyryl Ratajski, bo o nim tu mowa, kancelarię adwokacką otworzył jednak w Raciborzu, gdzie również zaangażował się w działalność społeczną, której owocem było założenie w roku 1910 Polskiego Towarzystwa Turystycznego w Cieszynie. Politycznie związał się Ratajski z Narodową Demokracją, z której ramienia ? wraz z Wojciechem Korfantym – reprezentował Górny Śląsk w Radzie Głównej Polskiego Towarzystwa Demokratycznego.


Cyryl Ratajski 1875 – 1942

W roku 1908, ze względu na małżeństwo ze Stanisławą May, córką właściciela wielkiej fabryki nawozów, przeniósł się do Poznania. Tutaj aż do roku 1922 był prezesem tej właśnie firmy nawozowej. W Poznaniu też kontynuował swoje pasje turystyczne, a z założonego klubu turystycznego w roku 1922 wyłoniło się Towarzystwo Miłośników Miasta Poznania. Aktywnie uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim, jako członek Naczelnej Rady Ludowej.

W kwietniu 1922 roku został Prezydentem Miasta Poznania, przekształcając je w prężny ośrodek gospodarczy. Do największych miejskich inwestycji tego okresu zaliczyć należy budowę elektrowni, Mostu Bolesława Chrobrego, Ogrodu Botanicznego, spalarni odpadów i pierwszej w Polsce linii trolejbusowej. Poznań w znacznym stopniu się też rozszerzył po włączeniu do miasta nowych dzielnic: Dębca, Głównej, Golęcina, Komandorii, Rataj, Sołacza, Starołęki i Woli.

W latach 1924 – 1925 Ratajski był Ministrem Spraw Wewnętrznych w gabinecie Władysława Grabskiego. Następnie, znów obejmując funkcję Prezydenta Miasta Poznania przyczynił się do sprawnej organizacji PeWuKi. Mimo wygrania kolejnych wyborów w roku 1934 został usunięty z funkcji poprzez władze sanacyjne, a poznańska Rada Miejska przyznała mu wówczas tytuł Honorowego Obywatela miasta. Do wybuchu II Wojny Światowej Ratajski pełnił następnie rozliczne funkcje gospodarcze na terenie miasta.

Po jej wybuchu i po ucieczce władz sanacyjnych, na krótko ponownie objął urząd Prezydenta Miasta. Następnie uwięziony przez Niemców, został zwolniony z internowania w roku 1940, by zostać przesiedlonym w okolice Kielc. Stamtąd przeniósł się do Warszawy przejmując stanowisko delegata rządu na kraj. Na skutek pogarszającego się stanu zdrowia w 1942 roku złożył dymisję z zajmowanego stanowiska.

Zmarł w Warszawie 19 października 1942 roku, by w ponad 20 lat później, w 1963 roku, spocząć ostatecznie na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan na Wzgórzu Świętego Wojciecha w Poznaniu. W miejscu naprawdę symbolicznym, bo będącym ostatecznym potwierdzeniem, że spoczął tam polityk naprawdę wybitny. Najbardziej zasłużony z dotychczasowych włodarzy Poznania.

Korzystając z tej strony akceptujesz zapisywanie plików cookies w przeglądarce.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

X